Skip to content Skip to footer

Ιστορικό

Η Παλώδια είναι μία ημιορεινή κοινότητα της Επαρχίας Λεμεσού με απόσταση μόλις 7 χιλιομέτρων από το κέντρο της πόλης.  Το λοφώδες αυτό χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 250 μέτρων και γειτονιάζει με το Σπιτάλι, την Παραμύθα και την Φασούλα..

Δεν είναι απόλυτα βέβαιο πως πήρε το όνομα της η Παλώδια.  Μία εκδοχή που επικρατεί στο χωριό είναι πως το άνοιγμα στενής παρόδου που αρχίζει από την Αγία Φύλα και προχωρεί βορειότερα προς την Παλώδια μετονομάστηκε αργότερα “παρόδια”, οπότε το Παλώδια προήλθε από την λέξη αυτή.

Ο Λεόντιος Μαχαιράς μνημονεύει το χωριό με την παλάτια, που κατά πάσα πιθανότητα πρόκειται για την Παλώδεια.  Σύμφωνα με τον Μαχαιρά, ο βασιλιάς Ιάκωβος Α’ υποχρέωσε τον κόμητα της Τρίπολης να εκχωρήσει στο λόρδο της Βηρυτού μερικά χωριά μεταξύ των οποίων και τα Παλάτια.  Αν τα παλάτια είναι η Παλώδια, τότε συνάγεται πως το χωριό έχει τουλάχιστον φράγκικη προέλευση και κάθε άλλος παρά σύγχρονος οικισμός είναι.

Τα παλαιότερα χρόνια μια από τις κυριότερες ασχολίες των κατοίκων του χωριού ήταν η σπορά και ο θερισμός.  Για τον λόγο αυτό η κοινότητα φημίζεται τα ΑΛΩΝΙΑ της.  Τα ΑΛΩΝΙΑ της Παλώδιας τα οποία έχουν χαρακτηρισθεί Μνημείο Β΄ Κατηγορίας από το Τμήμα Αρχαιοτήτων θεωρούνται τα μοναδικά ΑΛΩΝΙΑ αυτήν την στιγμή στην Κύπρο. Εκεί βρισκόταν και ο πρώτος οικισμός της κοινότητας όπου υπήρχε και το εκκλησάκι του Αγίου Ιλαρίωνα. Το χωριό μετακινήθηκε από τα Αλώνια λόγω των καιρικών συνθηκών.

Εκεί μαζεύονταν τα σιτηρά για το αλώνισμα και μετέπειτα ο χώρος χρησιμοποιούταν  για το ζύγισμα των χαρουπιών και το λεγόμενο καντάρι.

Τα Αλώνια διατηρούνται μέχρι σήμερα και έχουν διαμορφωθεί σε χώρο εκδηλώσεων.

Σήμερα στην κοινότητα εκτελούνται δύο από τα αρχαιότερα επαγγέλματα. Είναι αυτό του αγγειοπλάστη και του μελισσοκόμου.  Η Παλώδια είναι φημισμένη για το μέλι της λόγω του θυμαριού που αφήνει στους λόφους της.  Το αγγειοπλαστείο στην άκρη του χωριού μας μεταφέρει σε αρχαίους χρόνους όπου τα πήλινα δοχεία, κούζες και  πιθάρια έχουν την τιμητική τους ως χώροι αποθήκευσης αγαθών.

Στην είσοδο του χωριού δεσπόζει το μνημείο του ήρωα του απελευθερωτικού αγώνα 1955-1959, Νίκου Ευαγόρου, τεκμήριο σημαντικής προσφοράς του χωριού στην ανεξαρτησία της Κύπρου.

Tο άλλοτε γεωργικό χωριό της Παλώδιας με 194 κατοίκους το 1982 γνωρίζει μία εντυπωσιακή πληθυσμιακή αύξηση η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα.  Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του κράτους το 1982 οι κάτοικοι ήταν 194, το 1991 ήταν 312, το 2001 ήταν 730 ενώ σήμερα σύμφωνα με εκτιμήσεις του Κοινοτικού Συμβουλίου ανέρχονται στους 2000 περίπου.

Η κοινότητα είναι ένα μικρό χωριό αλλά με τεράστια έκταση γης, πολύ κοντά στην Λεμεσό. Ολοένα και περισσότερο ανακαλύπτεται η γεωργική και εγκαταλειμμένη γη της∙  η οποία μετατρέπεται σε οικοπεδική, γεγονός που αυξάνει τον γηγενή πληθυσμό και διαφοροποιεί τη δομή και τις λειτουργίες του οικισμού.

Στην κοινότητα κτίζονται συνεχώς εξοχικές κατοικίες πάνω σε γυμνή γη, που το κύριο χαρακτηριστικό της είναι η θέα, ο καθαρός αέρας, η ηλιοφάνεια και η γειτνίαση προς την Λεμεσό.

Έστω και με χαμηλούς λόφους και λίγες τοπογραφικές εξάρσεις, η Παλώδια προσφέρει το σκουροπράσινο- χρώμα της άγριας βλάστησης, κυρίως του θυμαριού, του ασπάλαθου, του σχίνου και του λάδανου, ενώ από την ήμερη βλάστηση κυριαρχούν οι χαρουπιές, οι ελιές, τα σιτηρά και οι αμυγδαλιές.

Σίγουρα, η Παλώδια δεν προσφέρει την γραφικότητα των ορεινών περιοχών ή το πράσινο του δάσους ή ακόμα το γλυκό, ήπιο κλίμα των παραθαλάσσιων χωριών, όμως υπάρχει μια τάξη ανθρώπων, περιλαμβανομένων και ξένων, που εδώ βρίσκουν τον ιδεώδη χώρο για εξοχική κατοικία.  Φαίνεται πως υπεράνω όλων μετρά η κοντινή απόσταση προς την Λεμεσό και η κάπως απομονωμένη θέση της Παλώδιας.